Met de billen bloot. 

Vandaag zag ik in een tijdschrift weer een dikke buiken special: “Celebrity’s who dare to bare”. Allemaal wereldberoemde mama’s in de dop die op de foto ‘durfte’ met hun naakte buik. Geen striae, geen vetje, niks. Compleet gefotoshopt. Lekker realistisch. 

Toen ik zwanger was van Kate had ik lang geen striae. Prima dacht ik, laat het mij maar overslaan. Ik was eerder wel eens wat flinker geweest, dus misschien was mijn buik gewoon al genoeg opgerekt. Ja hoor. Tuurlijk. Tegen het einde was het zo erg dat ik dacht dat ik compleet zou openbarsten. Vuurrode slangen in een grote cirkel rond mijn navel. Maar ik vond het prima. Ik maakte een kind. Ik was superwoman. 

Ik zou natuurlijk liegen als ik niet ook een beetje baal van hoe ik er inmiddels bij loop. Dat wanneer ik eindelijk weer m’n broeken pas, er nog steeds het een en ander overheen, nou ja ehm, hangt. En al doe ik nog zo hard mijn best om weer wat in vorm te komen,  zoals hiervoor zal het nooit meer worden. Ik ben nu eenmaal niet het fotomodel dat zes weken na de bevalling rond rent in bikini alsof er niks aan de hand is. En al worden de striemen langzaam minder rood, ze zullen blijven. 

Maar ervan balen is een ding. Doen alsof het niet bestaat is weer iets heel anders. Waarom is het zo erg om het te laten zien hoe het is? Waarom moet alles verstopt en weggepoetst worden? Het is toch een wereld wonder dat we in staat zijn een mensje te maken?

En daarom bij deze. Mijn buik. Met striae. Veel striae. En vet. Niet gefotoshopt. Niet bewerkt tot een maatje 34 met een perfect huidje. Gewoon zoals het is. Misschien niet het schoonheidsideaal. Maar in deze buik groeide mijn kindje van kleine cel naar een prachtig mooi meisje. In deze buik kon ze negen maanden ontwikkelen, ontdekken en was ze veilig voor alles. Daar hoorde ze mijn hartslag, luisterde ze naar mijn stem. En maakte ze zich klaar voor de buitenwereld. Tegen deze buik heb ik eindeloos gekletst. Ik heb haar geroepen, en liedjes gezongen. In deze buik maakte ik mijn Kate. En dat is iets waar ik ongelooflijk trots op ben. 

Meiden, we zijn helden.

De mama van Kate

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s