Storm

Ok. We zitten. Bijna alle dozen leeg. Kate haar bedje staat opgemaakt in haar tijdelijke kamertje en ondertussen ligt ze er heerlijk in te slapen. Het logeerbed in de kamer fungeert de komende weken als commode. De te grote kleertjes blijven nog even in de koffer die we maar even wegmoffelen achter een kast. Naast het bed heb ik een plekje gevonden voor de schommelstoel. Dan kan haar ‘naar bed-ritueel’ zo veel mogelijk gelijk blijven. Pyama’tje aan, flesje in de schommelstoel, en dan lekker slapen. Thuis kijken we uit het raam naar de sterren. Hier zien we de vliegtuigen en de luchtverkeerstoren van Schiphol. 

 Het is wel echt even wennen zo’n appartement op de 7e. Het stormt en de wind ramt op de ramen en muren. Ik schik me elke keer het leplazerus , en ik ben wel wat gewend, ons eigen huis is tenslotte van hout. Ook het uitlaten van de hond heeft even wat meer voeten in aarde. Lopen we thuis vaak even snel een blokje om, hier moeten we eerst met die oude hond in de lift. Echt even omschakelen. Wennen aan de nieuwe plek en de andere spullen. Ik krijg bijvoorbeeld met geen mogelijkheid de wasmachine aan de praat. Handig met mijn gemiddelde van twee wassen per dag. Straks maar even aan manlief vragen. Als ik hem nog zie… Hij heeft alles vandaag verhuisd en is vervolgens meteen weer aan het klussen geslagen in ons huis om alles klaar te maken voor de aannemer. Ach mijn huis. Mijn fijne huis.

Nee, niet doen. Doorzetten. Zo lang uit gekeken naar dit moment, om weg te zijn uit ons tochtige klushuis, nu niet zeuren. Even doorbijten.

Ik ben gewoon niet zo goed in weg zijn van huis. Als kind al niet. Logeren bij vriendinnetjes? Ik was een week van te voren al ziek van de heimwee. Schoolkamp? Niets voor mij. Ik hoop serieus dat dit Kate bespaard blijft, want ik weet zeker dat ik een hoop mooie avonturen heb gemist omdat ik op het laatste moment toch thuis ben gebleven. Nu ik volwassen ben heb ik er nog steeds last van. Stappen met vriendinnen? Super leuk! Maar na afloop ga ik het liefst wel lekker naar huis. Of het nu 2.00 of 6.00 uur is. Het tegenstrijdige is dat ik juist wel weer heel goed ben in op vakantie gaan. sterker nog, dan wil ik liever nooit meer naar huis. Maar misschien is dat omdat we dan onze geliefde met ons meenemen. Misschien is mijn heimwee wel meer naar de mens dan naar de plek. Of een combinatie van beide.

Het stormt een beetje in mijn toch al verkouden hoofd. Het was me ook wel weer een week. Werken, inpakken, verhuizen, een nichtje erbij en morgenochtend begint de week gewoon weer opnieuw. We waaien maar gewoon met de wind mee. Gaat vanzelf weer liggen en dan drinken we een kopje koffie op ons balkon!

 Vanuit de hoofdstad!

 De mama van Kate

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s