Zwaaien op Schiphol. Wèèr.

Ik vind mijzelf een redelijk stabiel persoon. Nuchter. Positief. Ben niet iemand die op de bank zit te huilen bij iedere tegenslag, meer eentje die haar schouders eronder zet en doorpakt. Maar ik heb één zwakte. En dat is mijn familie.

Vanmorgenvroeg hebben Kate en ik mijn zusje uitgezwaaid op Schiphol. Dit na een heerlijk lang weekend. Ontspannen, melig, vertrouwd. Tijdens deze weekenden vol van de slappe lach wordt ik mij er vaak bewust van hoevaak ik niet de slappe lach heb. Ben geen somber persoon ofzo, maar dat spontane van zussen onder mekaar, dat mis ik echt. 

De day after is altijd zo’n labiele-baal-dag. Om alles kan ik wel huilen. Om het nieuws. Een liedje. Filmpje op YouTube. Maar ook gewoon om de was en de koffie. En het feit dat ik nu drie dagen moet werken en mijn meisje dan niet zie. Bah. Stom afscheid. Stomme afstand. Veel mensen vragen me of ik het lastig vind nu de feestdagen er weer aankomen. Nee. Totaal niet. Want het zit hem niet in een kerstdiner of een pakjesavond. Het zit hem in ‘even’ op de koffie bij mama. Of mijn nichtje oppikken om naar de film te gaan. Het zit hem in zomaar mijn zusje tegen komen bij het vriesvak van de supermarkt, Kate laten spelen in het park met mijn neefje en mijn broertje die spontaan even bij me op de bank ploft. Simpele dingen.

Ik ben wel eens bang dat ik kostbare tijd verkwist. De dagen, maanden, jaren die ik niet deel met mijn familie. Mijlpalen van mijn neefje en nichtjes die ik mis. Belangrijke momenten. Ik had namelijk een paar jaar terug aan het bed van mijn zusje moeten zitten toen ze werd opgenomen met hersenvliesontsteking, niet aan de telefoon. Ik had naar het ziekenhuis moeten kunnen racen toen het bericht kwam van de geboorte van de kindjes. Ik had bij die ene ballet uitvoering moeten zijn. Bij de diplomauitreiking van mijn broertje en zusje. Die belangrijke voetbalwedstrijden. Mijn ouders kunnen helpen waar nodig, of gewoon ’s avonds aanschuiven bij het eten. Allemaal herinneringen die er niet zijn gemaakt, ik heb alleen de foto’s. 

Een oplossing? Niet echt. Daarheen verhuizen blijft een droom, maar wel één met haken en ogen. Je pakt nu eenmaal niet zomaar je spullen. En ik ga er natuurlijk niet alleen over.

Ik kan deze blog honderd keer schrijven. Na elke bezoek van familie, na elk ritje Schiphol. Voor alsnog veranderd er niks. En dus blijven we maar zwaaien. 

Één voordeel, want elk nadeel heeft er tenslotte één: Wanneer je wegrijd de A4 op weet je altijd een ding zeker, het volgende ritje is weer een aankomst, geen vertrek. Mij benieuwen wie er nu op visite komt.

De mama van Kate

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s