Rampzalig prachtig 

And if I should hold on through the tears and the laughter. Would it be beautiful? Or just a beautiful disaster? Simpel liedje van Kelly Clarkson. Maar de titel is me altijd bijgebleven. Beautiful Disaster. Rampzalig prachtig.

Ik deed een theateropleiding en hij kwam daar werken. Het was geweldig. Maar het was gedoemd om te mislukken. In ieder geval, als we iedereen om ons heen mochten geloven. Ik had nooit een noemenswaardige relatie gehad, te druk voor mannen, hij scharrelde vrolijk raak. Daarnaast was een relatie met een student van de opleiding out of the question. Water en vuur, maar oh zo tot elkaar aangetrokken. Twee jaar lang flirten, flauwe grapjes, knipogen. Toen stiekeme briefjes en uiteindelijk urenlang sms-en en nachtenlang praten aan de telefoon. Nadat ik afstudeerde kon iedereen het heen en weer krijgen. We hoorde bij elkaar.

En nu tien jaar later, wow, moet je ons nu eens zien. Nog steeds een onmogelijk paar. Nog steeds zo verschillend maar ook zo bizar gelijk. We hebben hoge, hele hoge hoogtepunten beleefd, maar ook historisch diepe dieptepunten. Maar we staan nog. En hoe. Ik zou ik het liefst aanbellen bij iedereen die toen sceptisch riep, “ik geef het een week” en zeggen “We told you so.” Door de wol geverfd. Verbouwingen, tienduizend (voor mijn gevoel) operaties, relatie perikelen, bijna breuken. We did it (and we’re doing it…). Rampzalig prachtig.

Dit is de man voor wie ik in Nederland bleef toen mijn hele familie emigreerde. En dit is de man voor wie ik nog altijd hier blijf, ondanks de eenzaamheid die me af en toe bekruipt. Dit is de man met wie ik na elk klote afscheid op de luchthaven toch weer in het vliegtuig stap. Dit is de man wie me het allermooiste kado gaf wat ik ooit heb mogen krijgen. Mijn lieve Kate. De kroon op ons beulen. En ondanks dat ik het hem echt niet altijd makkelijk maak met mijn nukken en principes. Met mijn familie ver weg en wat dat met mij doet. En met mijn naïviteit en (soms onterechte) positiviteit, hij is er nog. Ook al ben ik de allerslechtste huisvrouw (ooit), brand ik zijn eten altijd aan, vergeet ik alles, neem ik altijd allerlei beesten mee naar en in huis, hij blijft. En gelukkig maar.

Ik kan me geen leven zonder hem voorstellen. Rots in de branding en mijn beste vriend. Noem ze maar de clichés, ik kop ze in. 

Dit jaar geen kaartje liefje, vergeten…(hoe kan het ook anders?) Maar wel dit stukje, omdat ik zoveel van je hou, en oneindig trots op je ben.

 
Kus lieve papa van Kate

De mama van Kate

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s