Peuteronderhandelingen

“Nee mama, nee!” “Eentje mama, eentje nog?” “Morgen mama, Ok?” Zomaar wat zinnetjes die ik de laatste tijd geregeld naar mijn hoofd krijg. Mevrouw weet wat ze wil en weet zichzelf inmiddels verbaal aardig te redden en dus is het onderhandelen met mama begonnen. Niets gaat zomaar. Zelfs tot de kleinste acties moet ze worden overtuigd. 

Mama zoekt ondertussen de balans tussen opvoeden en ‘laat maar waaien’. Als Kate vandaag haar Minnie Mouse pyjama aan wil terwijl ik klaar stond met het Jip&Janneke nachthemd kan ik daar een heel punt van maken of ik laat haar lekker slapen in Minnie Mouse, who cares. Maar als ik rijst kook en Kate heeft liever pasta, ja dan is er, helaas voor Kate, wat minder speling. Dat Kate dat lastig vind is duidelijk. “Kate boos mama!” “Oh nee mama, neeeee” Bedenk hierbij een peuter die zich als een stervende zwaan op de vloer laat vallen en het beeld is compleet.

Naar bed? “Nee mama, ik ga naar huis” En vol overtuiging stapt ze de kast in.

Ik kan goed merken dat het na een drukke week voor Kate allemaal nog een beetje extra lastig is. Dan is werkelijk alles een probleem en zijn er dagen dat we van conflict naar conflict huppelen. De zaterdag evengoed, na drie dagen opvang heeft ze echt even nodig om bij te komen. En mama vangt natuurlijk de klappen op. Gelukkig kan ik aardig relativeren en krijgt ze de kans om uit te razen en boos te zijn. Even later hoor ik ineens “Sorry, Kate nee boos” en gaan we weer tot de orde van de dag. 

De nachtelijke onderhandelingen vallen mij het zwaarst. Zo heb ik besloten dat wanneer Kate voor half zes bij ons komt we haar terug leggen in bed. Na half zes mag ze bij ons, vind ik ook wel gezellig. Dit gaat aardig, de inmiddels bestelde Nijntje slaap trainer gaat het hopelijk straks nog visueler maken. De ene keer leg ik Kate terug, draait ze zich om en slaapt ze rustig verder. Een andere keer is ze het oneens met mijn beslissing en ben ik rustig een half uur verder voordat ik zelf mijn bed weer in kan. Alles goed en wel, ik heb ongekend veel geduld, maar ’s nachts opvoeden is niet echt mijn ding. Gelukkig weet ik dondersgoed de gevolgen wanneer ik het niet doe, en houden we vol en houden we moed. 


Gelukkig valt er nog altijd meer te lachen dan te strijden. Er valt in de meeste conflict situaties vooral genoeg te lachen voor mama. Omdat ze met de fiets van Amsterdam naar Bloemendaal wil, en ze dan woest is dat dat van mama (weer) niet mag. En als ze boos is omdat ik op (mijn eigen) bed zit en ik volgens haar maar op de grond moet omdat zij alleen wil zitten bij papa. Of wanneer ze boos een bakje uit de la haalt, chocola uit de kast en mij uitdagend aankijkt terwijl ze langzaam haar bakje vult, mama had tenslotte net ‘nee’ gezegd. “Kate chocolala mama, ja? Eentje?”

Ach ja, het valt niet mee twee te zijn. Er is zoveel te ontdekken. Zoveel te doen. En wat is het rot als je alles al zelf kan maar niet alles mag. Ook voor mama is het niet makkelijk. Dodelijk vermoeiend is het, steeds maar weer haar komt in de krib, steeds in overleg. Maar uiteindelijk komen we er samen wel weer uit. Kusje, knuffel en als het aan Kate ligt een stukje chocolala.

Maar daar moeten we misschien nog maar eens over onderhandelen.

De mama van Kate

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s