Een half jaar met Mick

Een half jaar. Zes maanden. Ik kijk terug en verval weer in de wel bekende cliché’s. Waar is de tijd gebleven? Dat kleine mannetje wat begin september op mijn borst gelegd werd is ineens een grote, broodkorst knagende, beer.

Dat de kleine man zes maanden oud is betekend ook dat ik al zes maanden mama van twee ben. Hoe dat gaat? Best oké als ik eerlijk ben. De grootste uitdaging vind ik vooral het verdelen van mijn tijd en beide kindjes de aandacht geven waar ze recht op hebben. Vooral naar Kate toe is dat soms lastig. Ik kan haar natuurlijk uitleggen dat ik eerst even voor Mick moet zorgen en dat ik zo bij haar kom. Mick niet. Mick heeft me nodig, en wel nu. Dat zorgt er wel voor dat ik mij af en toe behoorlijk schuldig voel dat ik haar zo vaak moet laten wachten. Als ze even met mij alleen wil spelen, maar Mick heeft net trek, en drinkt dan natuurlijk net even langer dan normaal. En als hij dan eindelijk klaar is is het eigenlijk tijd om te koken, want ja, ze moeten ook nog naar bed en binnen een redelijke tijd. Nou ja, chaos in het hoofd dus.

Ik merk dat ik wederom in mijn vertrouwde mantra val. “Let it go” (Die Elsa is zo gek nog niet hoor.) Ik laat los, ik laat waaien. Ik kook wat later, of niet, we gaan te laat naar bed en ik laat het huishouden geregeld verslonzen. Waarom? Omdat Kate ineens vier is en Mick al zes maanden. Omdat ze later terug zullen kijken op die ene keer dat we de hele middag met de Barbies speelde of een hut bouwde in de tuin. Die middagen die we doorbrachten in het park en de croissantjes die we haalde bij het buurtwinkeltje. Niemand zal zich later herinneren dat ik niet gestofzuigd had onder de tafel of dat we elke avond zo lekker keurig om zeven uur in bed lagen.

Zes maanden. Een half jaar jouw mama lieve Mick. Wat ben ik trots op je. Zo goed als je het doet. Je groeit als kool. Altijd vrolijk, je bent een echte charmeur. Groot en klein is verliefd op je. Je slaapt over het algemeen super ’s nachts en het is een genot je bij me te hebben op het werk. Wat een luxe. Ook niet onbelangrijk, al zes maanden rocken we samen de borstvoeding. Iets wat ik van te voren nooit had gedacht. Maar het gaat zo ontzettend goed, dus we gaan ook gewoon nog lekker even door.

Vooral genieten dus met die twee. Uitkijkend naar de mooie lente dagen die gaan komen en de avonturen die we gaan beleven. Ik heb er zo veel zin in. Het park, het strand. Mick die zal gaan kruipen en Kate die met de dag wijzer wordt. Eerste avontuur op de planning is ons nieuwe huis. Oh boy, maar daar over later meer.

Liefs!

De mama van Kate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s