Doorbreken

Ik zit onderaan de trap, op de koude vloer een gewoonte te doorbreken. Omdat mijn hoofd weet dat het moet. Mijn hart aan de andere kant is inmiddels geslonken tot een klein ongelukkig verfrommeld stukje vlees. 

Kate staat boven aan de trap te gillen alsof haar leven er van af hangt. Mama blijft vanavond niet naast haar bed zitten tot ze slaapt, maar is naar beneden gegaan. Hoe durft ze. 

We hebben dit al een keer doorbroken. Voor de zomer ging het prima. Boekje lezen, liedje zingen, knuffel en een kus en al zwaaiend liep ik de trap af. Beneden riep ik nog een paar keer ‘To the moon and back!’ En ‘Ik ook van jou!’ en dan werd het langzaam stiller. Maar de zomer kwam, en de griep kwam en voor ik het wist zat ik weer elke avond naast haar bed.

“Mama, kom terug! Kom terug mama!!” Klinkt het boven. 

Het probleem met dit doorbreken is, dat in plaats van zich uiteindelijk om te draaien en lekker te gaan slapen, Kate boos en verdrietig boven aan de trap komt staan. En dat ze dat dan niet op geeft.  En dat mama dan, lichtelijk gefrustreerd, beneden op de bank zit, en ik dan toch weer naar boven moet om haar in bed te leggen. Maar we hebben het eerder gedaan, dus ik weet dat het kan.

“Mama, kom je boven? Mama? Mama kom je boven?”

Mijn collega hield mij vandaag een spiegel voor. “Hoe vond je het zelf vroeger?” En ik voelde ineens weer wat ik toen voelde. Ik wilde niet alleen zijn, niet dat papa en mama naar beneden gingen. Ik hield ze vast, ik verzon van alles en ik miste ze al voor ze de trap af waren. “Dat voelt ze….” Zo sprak de wijze collega. En ik weet het. Ze speelt een heel slim spel.

Vanavond faalde het plan. Na bijna twintig minuten onder aan de trap gaf ik me over en liep naar boven. Daar vond ik Kate snikkend in de badkamer, zittend op de klep van het toilet. “Sorry mama, jij niet boos?” En mijn hart brak. “Ik was niet beneden omdat ik boos was lief meisje. Kom gauw lekker mee naar bed.” “Blijf je bij me? Jij niet weg?” Ik zuchtte en staakte mijn verzet.

Ik zat naast haar bed en kriebelde haar nek. Ze viel, af en toe nog na-snikkend, haar handje om mijn vinger in slaap en tegen half tien strompelde ik de trap af.

Morgen weer een dag. Morgen weer een plan.

De mama van Kate

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s