Contract getekend, ontslag aangevraagd. Zo, dat is even spannend. Half april neem ik afscheid van mijn oude plekje en begin ik aan een nieuw avontuur. Op de creche waar Kate nu zit, een duurzaam en groen kinderdagverblijf, mag ik straks een plekje innemen als juffie op de babygroep. Al een paar jaar zit er onrust … Meer lezen over Nieuwe baan; de knoop doorgehakt
"Nee mama, nee!" "Eentje mama, eentje nog?" "Morgen mama, Ok?" Zomaar wat zinnetjes die ik de laatste tijd geregeld naar mijn hoofd krijg. Mevrouw weet wat ze wil en weet zichzelf inmiddels verbaal aardig te redden en dus is het onderhandelen met mama begonnen. Niets gaat zomaar. Zelfs tot de kleinste acties moet ze worden … Meer lezen over Peuteronderhandelingen
Klein meisje Zo Lief Zo Grappig Zo Groot Blij als de lichtste lentedag Boos als de donkerste donder Je wil zo veel Je weet zo veel Je vind zo veel Dromen Draaien Schrikken Zucht Slaap maar kleintje Geef je avonturen maar een plekje Ik blijf zitten naast je bed Zoals je vroeg Je handje zoekt … Meer lezen over Slaap maar kleintje
Voor de vierde keer loop ik de trap op. Het is 14.30 uur en nog steeds koester ik de hoop dat Kate even gaat slapen. Naïef. Maar elke moeder weet dat die twee uurtjes tussen de middag heilig zijn. In de auto is ze tien minuten in slaap gevallen, en Kate haar brein geeft nu … Meer lezen over Opvoeden
Met de trein. Kate vind dat zo leuk. Mijn oma is jarig, ze wordt 84, en voor het avontuurlijke aspect gaan Kate en ik samen met de trein naar Bloemendaal. Maar dat is helemaal niet zo gemakkelijk in je eentje. Zonder wagen zou praktischer zijn, maar goed ze slaapt op de terugweg, en dus slepen … Meer lezen over Met de trein
Wat moet het moeilijk zijn om één te zijn. Die drang om te leren, te ontdekken. De ijzeren wil om iets te kunnen en het dan honderd keer proberen. Maar ook de frustratie, en de woede als iets niet (meteen) lukt. Of als mamma het niet begrijpt. En dat is best vaak... Het gaat gelukkig … Meer lezen over Tijd voor de landing
Nog even loop ik haar kamertje in. Het wordt buiten frisser, en al is het in ons houten huis nog erg aangenaam, ik pak toch een lakentje voor de nacht. Terwijl ik het instop schopt ze het al weer van zich af en begint langzaam te huilen: "nee, nee, nee". Ok, ok, rustig maar. Ik … Meer lezen over Koortskoppie
Frustratie. Aanhankelijkheid. Verdriet. Kate is anderhalf en het is goed te merken. De afgelopen avonden sta ik eindeloos naast haar bed. Al is ze nog zo moe, ze wil niet slapen. Sterker nog, ze wil alleen maar in mijn armen. Lastig. Ik wil haar troosten en veiligheid bieden, maar goed, Kate is niet gek en … Meer lezen over Eén twee hupsakee, een reuzensprong.
Wat is het toch bijzonder. Mijn kleine meisje wordt maar groter, en ik word er nog steeds door overvallen. Kate ontwikkeld zich met reuze stappen. Zo zet ze haar eerste stapjes en zo loopt ze alsof ze het al jaren doet. Ineens is de ontdekking gewoonte en stormt ze af op de volgende uitdaging. Het … Meer lezen over Grote stappen
Terwijl ik sta te koken opent Kate rustig het laatje onder de oven en haalt de bakvormen tevoorschijn. Eentje, nog eentje. Daar komt de muffinvorm, nog een springvorm, en de braadslede. Voldaan steekt ze over richting het kastje onder de gootsteen. Het kratje met tupperware wordt uit de kast gehaald en zorgvuldig geleegd, daarna worden … Meer lezen over Ontdekkingsreiziger
Mamavankate 